Coraz mniej w nas kompromisu, dialogu. Wymiana myśli jest już rzadkością, luksusem jest wymiana zdań, które jednak treściowo nawet punktem się nie stykają. Bunt i buńczuczność przeciw wszystkim i wszystkiemu co nie po naszej myśli. Urodziliśmy się w świecie bez barier, jedynie część z nas dzieciństwo spędziła w chłodku PRL-u i z “bo mi się należy” uczyniliśmy filozofię życia.

Manifestujemy niezależność, która jednak zaprzecza fundamentalnej zasadzie, iż jesteśmy istotami społecznymi. Uniezależniając się od wszystkiego nie tylko ignorancko odrywamy się od korzeni i całego dziedzictwa, ale i skazujemy się na samotność lub związki zgoła toksyczne i nie tyle niepełne, co wręcz puste.

Wierzę w zegar biologiczny, który nie pozwoli przekazać tego stylu życia dalej. Jeszcze wierzę, że doznamy szoku w wieku 40, 50, czy 60 lat i będziemy w stanie przestrzegać przed tym młodszym. Wierzę, że “starość się zemści”, by nie doprowadzić do podobnym wypaczeń w przyszłości, a tym samym stopniowej zagłady ludzi. Zagłady, dodajmy, ad intra, bez żadnego detonatora z zewnątrz.