Jezus, gdy wypędzał kupców ze świątyni posunął się do radykalizmu. Z pewnością jako Bóg znał wszystkie fakty i okoliczności. Pewnie były tam osoby, które moralnie nie odpowiadały, za to że handluje się w miejscu świętym – np. pomocnicy bankierów i kupców. Pewnie też były tam osoby, które nie zdawały sobie sprawy z tego, że tak nie powinno się robić. Pan Jezus nie dyskutował z kupcami i bankierami tak jak z faryzeuszami i saduceuszami a biczem ze sznurka wypędził ich z dziedzińca świątynnego, poprzewracał stoły bankierów.

Znając sprawę tylko pobieżnie, ale wiedząc o podstawowym fakcie (w tym przypadku – zabicie nienarodzonej osoby). Radykalnie nazwać kogoś kto zabił, zabójcą? Nazwać kogoś, kto chciał dokonać aborcji kimś, kto chciał zabić swoje dziecko? Czy wolno? Czy można? Czy powinno się?

Zastanawiam się.

To, co tożsame w prawie i moralności to niemożność ucieczki przed konsekwencjami. Nikt nie będzie uważał nas za nieskalanego czy uczciwego człowieka, ani – w skrajnej sytuacji – nie zwolni nas z odbywanej kary, nawet jeśli zwrócimy pieniądze z obrabowanego banku i zadośćuczynimy wszystkim pokrzywdzonym. Pokuta pozostaje. Wyrok także.