Nasuwa mi się pytanie o pomoc w ogóle, o to oczekiwanie pomocy od drugiego, oczekiwanie, które przecież w większym lub mniejszym stopniu dotknęło wszystkich. Kłopotem staje się chyba nie samo oczekiwanie tak ludzkiego zachowania, jak udzielenie pomocy, a oczekiwanie jęczące nad swoim marnym losem i złem tego świata, które tak mocno „mnie doświadcza, a wy źli ludzie, bez okruchów człowieczeństwa nic sobie z tego nie robicie”. Nie użalajmy się nad sobą, bo są jeszcze tacy, którzy potrzebują prawdziwej i konkretnej pomocy, bez udawanego współczucia, które tak trudno nam zdefiniować w tej globalnej wiosce.