Komentarze do: Chamstwo w internecie

Autor: Michał Kosecki

Michał Kosecki — Wed, 26 Aug 2009 20:20:20 +0000

Psychologia tłumu w piękny sposób pokazuje, jak trudno jest wprowadzić ograniczenia technologiczne w tej drażliwej części internetu. Korzystając z niej, zachłystując się wręcz nią, daje się wyraz najniższym instynktom i upust emocjom, których nie skaziła żadna refleksja ani myśl, a jedynie impuls. Kiedy pojawiają się rozwiązania uwierzytelniające tożsamość użytkowników (np. logowanie, standardy OpenID i pokrewne) chowa się za psychologią tłumu krzycząc wszem i wobec, że oto zagarnia się nam brutalnie naszą prywatność i prawo do niej. Dlaczego więc tak bezstresowo obrzucamy nią innych, których de facto ona nie interesuje?

Dzięki rozwiązaniom podobnym cenzurze, nasze dzieci nie są obrzucane wszystkimi zaletami i wadami rzeczywistości (np. schematy narządów i organów w podręcznikach zamiast zdjęć wnętrzności) – dlaczego rezygnuje się z tego w coraz młodszym wieku na rzecz polityki “każdy sobie sterem, żeglarzem i okrętem”? Nie zwraca się uwagi na to, że i okręt niejako w dzierżawie (złośliwi komentujący nie tworzą sami stron, na których się udzielaja, ani nie utrzymują serwerów i nie dbają o łącza internetowe), i ocean wspólny.

Autor: Jarosław A. Sobkowiak

Jarosław A. Sobkowiak — Fri, 14 Aug 2009 15:20:45 +0000

Warto chyba słowo dopowiedzieć do tego o czym pisze Pani Ewa. Jak pozbyć się głupawych komentarzy? Myślę, że jesteśmy w o tyle szczęśliwej sytuacji, że strona jest prywatna. Oznacza to, że można dyskutować z poglądami, polemizować ze stanowiskiem a reszta, która byłaby wulgarna i nie na temat po prostu ląduje w koszu. I nie jest to bynajmniej cenzura, lecz “skierowanie na okrzesanie”

Autor: Ewa Siuzdak

Ewa Siuzdak — Fri, 14 Aug 2009 15:10:21 +0000

Witam!
Weszłam tu w poszukiwaniu czegoś interesującego do czytania i spotkała mnie niespodzianka (bo pisałam dziś na podobny temat).
Coraz częściej spotykam się na moim blogu z głupimi komentarzami bez podpisu lub z zaproszeniami na blogi zawierające najintymniejsze szczegóły z życia ich autorów (tylko sami autorzy wstydzą się pokazać twarz lub podać imię). Zastanawiałam się czasem: co kogo obchodzi, że mała zrobiła kupę i w jakich pozycjach dziewczyna obcowała ze swoim “Misiakiem” (i wcale nie wchodzę na “blogi dla dorosłych”, żeby znaleźć takie informacje)? No i co mam zrobić z komentarzem, na który nie mogę odpowiedzieć? A ile podobnych tekstów można przeczytać pod artykułami na znanych polskich portalach? Takie rzeczy podnoszą mi ciśnienie, ale wyeliminowanie chamskich tekstów i prymitywnych blogów chyba na zawsze pozostanie w sferze marzeń… Ale marzenia są piękne.
Pozdrawiam serdecznie.

Autor: Piotr Drzewiecki

Piotr Drzewiecki — Fri, 14 Aug 2009 06:07:24 +0000

Problem dotyczy wulgarności i nowych mediów. Wulgaris – pospolity, ludowy, w negatywnym znaczeniu także: prostacki. Internet to medium wulgarne. Pierwsze medium masowe w pełnym tego słowa rozumieniu. Medium tworzone nie tylko dla mas przez elity (jak radio, prasa czy tv), ale też tworzone przez masy dla mas.
I tu myślę, tkwi źródło problemu. Nie mieliśmy dotąd takiego medium, które wymknęło się spod kontroli elit. Elity stały na straży kultury, także językowej. A współcześnie kultura staje się sprawą pospolitą, uwolnioną od normatywności. W internecie ta pospolitość i ludowość uwalnia wypowiedzi prostackie.
Problem wulgarności jest bardzo złożony (mogłoby powstać interesujące magisterium). W dyskusjach internetowych jest dowodem braku ukształtowanej kultury komunikacji, która wynika z braku ukształtowanego charakteru, którego elementem jest panowanie nad emocjami. Kiedy bywamy wulgarni to pod wpływem silnych emocji, bardzo różnych: ból, wypadek, bramka samobójcza itp. Ale kiedy nadmiernie stosujemy wulgarność to albo nasze emocje są współcześnie nadmiernie silne albo raczej słabiej przykładamy się do kształtowania opanowania, charakteru i komunikacji.
Pozdrawiam wakacyjnie.

Autor: Dawid Zaraziński

Dawid Zaraziński — Wed, 12 Aug 2009 10:35:41 +0000

Blogi … (tu padają nazwy – zostały wycięte przez administratora strony, gdyż w dyskusji chodzi o meritum) to “siedliska” chamstwa, omijać, omijać. Najlepiej chyba jest budować własną “bazę” blogów i korzystać z RSS – tak jak ja w przypadku tego bloga ;) Innymi słowy: umiejętność wyboru źródeł to podstawa.

Moim zdaniem warto czasem nazywać rzeczy po imieniu. Nie boję się przeklinać jeśli są ku temu powody. Nie traktuję “….” (brak słówka w słowniku języka polskiego – ingerencja administratora) jako przecinków. Ale nie chcę łagodzić świata, “przyjemnym dla ucha” dyskursem. Co nie sprawia, że ktoś, kto myśli podobnie jest od razu chamem ze sztachetą. Pozdrawiam!

Autor: Jarosław A. Sobkowiak

Jarosław A. Sobkowiak — Wed, 12 Aug 2009 08:26:22 +0000

Panie Dawidzie,
Myślę, że co do istoty to się zgadzamy. Ja też nie jestem za karaniem chamstwa (czyli niezdolnych do mówienia inaczej), lecz za karaniem tych, którzy dają takie możliwości. I zapewniam Pana, że nie chodzę po części szczególnie zaśmieconej, lecz znajduję przejawy chamstwa nawet na blogach typu onet.pl, gazeta.pl, itp. Co zaś do tego, czy słowo “wkurzać” to za mało, żeby wyrazić emocje, odpowiedź mam jedną: w języku polskim drugiego wspomnianego przez Pana słowa po prostu nie ma. To podobnie jak wkurzony człowiek może walnąć pięścią w ścianę, albo w gębę. Może. Ale chyba jednak jest różnica?

Autor: Dawid Zaraziński

Dawid Zaraziński — Wed, 12 Aug 2009 04:28:22 +0000

Witam, myślę, że należy tu zająć postawę zdroworozsądkową. Karać z urzędu za chamstwo? Niemożliwy do zrealizowania idiotyzm. Jeśli ktoś mnie obrazi w internecie – na forum, blogu etc, to mam możliwość zareagowania, łącznie z drogą sądową. Ale bez przesady!

I jeszcze jedno. Jakoś te przekleństwa urosły do rangi symbolu. Ale jak ktoś przeklina to jeszcze nie oznacza, że jest chamamem. Bliskie jest mi zdanie Kazika Staszewskiego: Dlaczego mam mówić, że coś mnie wkurza, skoro mnie wkurwia?

A jeśli ktoś chce mniej chamstwa w sieci, niech unika miejsc gdzie go najwięcej. Mnie udaje się to od wielu miesięcy. Nie mam czasu na chamstwo ;)